เรื่องมีอยู่ว่า ในช่วงก่อนเกิดเหตุการณ์สึนามิ มีเพื่อนรุ่นน้องอยู่คนหนึ่ง ชื่อเล่นว่า “หน่อง” เขาได้งานก่อสร้าง(ลืมบอกไปว่าน้องผมคนนี้ทำรับเหมาก่อสร้าง)บ้านหลังหนึ่งมาในจังหวัดเชียงใหม่ พอหลังจากเหตุการณ์สึนามิ ผ่านไป บ้านหลังนี้ได้ปรับปรุงเสร็จน้องผมเขาก็ชวนมาเปิดเป็นเกสเฮ้าส์

จนเปิดดำเนินกิจการได้ตั้งแต่ช่วงต้นปี 2548 หลังจากเปิดดำเนินการเกสเฮ้าส์ไปสักระยะเวลาหนึ่ง ปัญหาต่างๆ ก็ได้ถั่งโถมเข้ามาใส่เกสเฮ้าส์ของเราดั่งสึนามิ จนในที่สุดก็เปิดดำเนินการได้เพียง 6 เดือน หลังจากนั้น หน่องก็ได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นร้านอาหารโดยชวนน้องอีกคนมาทำร้านอาหารด้วยกันที่เกสเฮ้าส์ แต่สุดท้ายก็ไปไม่รอด เนื่องจากลูกค้าที่มีน้อย และค่าใช้จ่ายที่มารออยู่ จึงได้ปรับเปลี่ยนกันอีกครั้ง โดยพยายามปรับไปทำเป็นร้านกาแฟ ตามกระแสร้านกาแฟฟีเวอร์ในจังหวัดเชียงใหม่ แต่ด้วยการทำร้านกาแฟ ที่อ่อนประสบการณ์ พวกเราก็โดนมรสุมอีกลุกพัดเข้าใส่ จนสุดท้ายก็ไปไม่รอด เลยปล่อยให้คนอื่นมารับช่วงดำเนินการร้านกาแฟต่อไป แต่ก็ยืนระยะอีกได้ไม่นาน

แต่ด้วยความพยายามของหน่อง และคำพูดที่ผมมักจะได้ยินเสมอว่า “มันไปได้นะ แต่ต้องรอเวลา” สุดท้ายก็ได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นร้านเหล้า ในขณะที่ทุกคนที่ร่วมหัวจมท้ายมากับหน่อง ได้ถอดใจและถอยออกไปทีละคนแล้ว ในที่สุดร้านเหล้าบนบ้านหลังเดิมก็ได้ถือกำเนิดขึ้นมา ด้วยความพยายามของทุกคน แล้วชื่อร้าน “บางกอก คาเฟ่ เชียงใหม่” ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยสไตล์ร้านที่เป็นกันเอง อบอุ่น ไม่ต้องมีพิธีรีรองมากมาย ให้ความรู้สึกเหมือนกับเป็นที่สังสรรค์ในหมู่เพื่อนๆ เข้ามาในร้านก็เจอเพื่อน และแถมยังได้เจอเพื่อนใหม่